The record as it is written.

A safety filter added in July — the velocity D-term low-pass that contains estimator-step thrust spikes — quietly cost settled waypoint precision, 0.05 m to 0.08 m, and the 1.5 m sim gate never noticed. A pinned-environment bisect found it; halving the filter time constant kept ~13x spike attenuation and returned 0.03–0.07 m. Every validation gate across the three sims is now calibrated to the measured seed-sweep envelope at roughly 3x the worst observed run — margins that mean something, recorded next to the assertions they bound.

Tekrarlanan bir devriye görevi sırasında üç tutuşma görev ortasında ateşlendi. Üçü de otonom olarak tespit edildi, doğrulandı ve yörüngeyle netleştirildi — tutuşmadan itibaren 0.4, 24 ve 40 sn gecikmeyle, 0.14 m hassasiyetle konumlandırıldı. Tüm yığın boyunca denetleyici tahmin üzerinde kaldı.

NIGHTJAR, görev ortasında sıkıştırılmış bir pencere boyunca yalnızca optik akış, barometre ve manyetometre ile 0.78 m tepe hatasında tutundu. Yenilik kapılama, sahte-sıçrama tarzı atlamaları doğrudan reddetti.

CUSTOS üç yer teması doğruladı ve konumlandırmayı 0.31 m CEP altına sıkılaştırmak için her biri etrafında otonom olarak sensör-açık bir yörünge uçurdu, ardından aramaya devam etti.

Optik akış 0.3 m AGL altında düşüyor, bu yüzden iniş dedektörü artık yalnızca irtifaya göre tetikleniyor — önceki seferlerde görülen temas sıçramasına son veriyor.

Before any of this was an autonomy stack, there was a sun conure on the Red Sea shore at Suez. It would launch, work its own arcs over the water, and come back to hand: loiter, maneuver, return, flown on instinct. SIDRA is that instinct, engineered. Callsign: ARATINGA.